Wajera – וַיֵּרָא

4. wajera aniolkiTalmud pokazuje, iż brak gościnności przyczynił się do zniszczenia Jerozolimy. Pewien mężczyzna miał przyjaciela o imieniu Kamza i wroga o imieniu Bar Kamza. Mężczyzna ten urządzał przyjęcie i wskazał swojemu słudze aby przyprowadził Kamze, jednak zamiast Kamzy sługa omyłkowo przyprowadził Bar Kamze. Kiedy gospodarz zobaczył nieprzyjaciela natychmiast nakazał mu opuszczenie przyjecia. Gość, chcąc uniknąć upokorzenia przed innymi, chciał zapłacić za swój posiłek, a nawet za całe przyjęcie. Gospodarz był jednak nieugięty i nakazał sługom wyrzucić Bar Kamze ze swojego domu. Bar Kamza chciał się zemścić, nie tylko na gospodarzu, ale też na całej Jerozolimie, gdyż na przyjęciu było wielu ważnych rabinów, ale żaden z nich nic nie zrobił, aby zapobiec jego kompromitacji. Bar Kamza przekonał rzymskie władze, że Żydzi buntują się przeciwko nim. Dowodem na to miało być to, że Żydzi nie złożą oddania ze zwierzęcia przekazanego przez Rzymian. Po drodze Bar Kamza skaleczył zwierzę tak, że nie mogło być one już przeznaczone na oddanie . Rabini byli skłonni złożyć ofiarę, aby nie narażać się władzom rzymskim, ale co powiedzieliby na to ludzie ? Chciano zabić Bar Kamzę, aby ten nie doniósł o fakcie, że oddanie nie zostało złożone. Ale Zacharia ben Abkulas powiedział do nich: czy ten, to czyni skazę na zwierzęciu winny jest kary śmierci ? Rabi Johanan powiedział, że przez skrupulatność Zacharii zniszczono Świątynię, a Żydzi zostali wygnani ze swojego Domu.


Parszę Wajera otwiera historia trzech aniołów , którzy odwiedzają namiot Abrahama. Dzięki temu dowiadujemy się jak serdecznym był on człowiekiem. Natychmiast biegnie ich powitać, kłania się im, zaprasza do odpoczynku, proponuje strawę. Historia ta jest pokazuje nam, jak wielka wartością była dla Abrahama i Sary micwa Hachnasat Orchim – micwa gościnności. Jose ben Jochanan, przywódca z Jerozolimy uczył: „Niech [drzwi] twojego domu będą szeroko otwarte i niech ubodzy należą do twoich domowników”(Pirke Awot 1:5). Abraham jest dla nas wzorem w przyjmowaniu gości. Daje przybyszom miejsce do odpoczynku, schronienie od słońca, jedzenie. Jego pośpiech jest wręcz inspirujący. Bardzo szybko organizuje całe przedsięwzięcie, upewnia się, ze wszystko idzie zgodnie z planem, ze goście nie będą głodni. Po hebrajsku staranność taka nazywana jest ZRIZUT, a rabini z Gemary uczą, że godnymi szacunku są ci, którzy na pierwszym miejscu stawiają wykonywanie micw, mają do nich zamiłowanie i nie spóźniają się.
Abraham poruszał się tak szybko, ponieważ umiłował micwy ( to niesamowite, zwłaszcza, ze miał 99 lat).

PYTANIA:

1. Dlaczego według żydowskiej tradycji Abraham „siedzi przy wejściu do swojego namiotu w upale dnia”?
2. Do jakiej micwy odnosi się historia z wizytą aniołów?