Emor – אֱמֹר

W Parszy Emor mowa o różnych sposobach uobecniania się świętości w świecie. Pierwszym jej pośrednikiem są kapłani, przed którymi stawiane są konkretne wymagania. W następnym podrozdziale wymienione są święta, uroczyste dni, w których zawarta jest cząstka świętości. Każde ze świąt objawia nam inna prawdę o nas samych, za każdym razem przezywamy je inaczej. Dni świąteczne wlewają w nas to co święte. A to co święte objawia się także w naszym stosunku do drugiego człowieka. Dlaczego w parszy nakazy postępowania wobec skrzywdzonych. Bo tak jak krzywda wyrządzona rodzicom, jest porównywana do bluźnierstwa względem imienia B_ga, tak zabójstwo jest zamachem na to co cennego zawarł w nas B_g – duszę poprzez tchnienie.
Chasydzka bajka mówi; król podróżował wraz z synem poprzez pustynię. Kiedy poczuli ogromne pragnienie król zamiast wysłać posłańca po wodę do najbliższej osady nakazał wykopać studnię, a przy niej postawił duży, widoczny z daleka znak. „Mogliśmy zdobyć wodę szybciej i łatwiej” – powiedział król synowi. „Ale być może za kilkanaście czy kilkadziesiąt lat znów będziesz tędy wędrował. Może będziesz jechał sam pozbawiony władzy, poddanych i przywilejów. A wtedy studnia, którą dzisiaj wykopaliśmy, zaspokoi twoje pragnienie. Nawet jeśli zasypią ją piaski, odnajdziesz po znakach i odkopiesz”. Podobnie jest ze świętami – nieważne w jakim momencie życia się znajdujemy i kim jesteśmy, zawsze możemy wrócić do źródeł.

 

 

PYTANIA:
1. Jakie są trzy święta pielgrzymie?