Szlach-Lecha – שְׁלַח-לְךָ

„ I uspokajał Kaleb lud wzburzony na Mojżesza i rzekł: „Wnijść wnijdziemy, a zdobędziemy ją, bo podołać podołamy jej!” (Bamidbar 13,30)
W tym tygodniu, w Parszy Szelach czytamy o tym jak naród żydowski obawia się ziemi do której prowadzi ich Mojżesz. I zamiast skoncentrować się na praktyce podboju i emocjach związanych z osiągnięciem celu i końca podroży, zaczynają myśleć, że to wszystko, to całe wyjście z Egiptu nie było dobrym pomysłem. Oddaleni o kilka dni marszu od celu, zastygają w niepokoju. Paraliżuje ich strach przed niewiadomą, tym co na nich czeka. Z jednej strony nie można się im dziwić, to typowo ludzkie zachowanie – strach przed nieznanym. Z drugiej strony brak tu wiary i ufności, że ten sam B_g, który wywiódł ich z niewoli, pozwolił suchą nogą przejść przez Morze Trzcinowe, strzegł ich i karmił na pustyni, teraz pozwoli im zginąć.
Aby uspokoić nastroje całego ludu, zostają wysłani szpiedzy – po jednym z każdego pokolenia. 12 dzielnych mężczyzn idzie w nieznane, by jako pionierzy zbadać co takiego kryje ta obiecana kraina. Po powrocie ich zdania są nierówno podzielone. Dwóch z nich, uważa , że kraj jest mlekiem i miodem płynący, na dowód czego przynoszą wielkie kiście owoców. Reszta, wręcz odwrotnie – twierdzi, że kraj ten jest zamieszkały przez wielkoludy, które na pewno zaatakują, a Izraelici nie maja szans. Cały lud ogarnia panika. Rabin Shlomo Luntschitz przytacza midrasz mówiący, że pierwotnie B_g chciał jako szpiegów wysłać kobiety, gdyż w jego opinii kobiety powiedzą prawdę o wspaniałościach ziemi jaką zobaczą. Ale każe Mojżeszowi wysłać tych, którzy według jego wiedzy są odpowiedni, a ziemia będzie dla nich droga. Gdyby kobiety zostały wysłane i wróciły z prawdziwymi wiadomościami, naród nie dostałby lekcji, a to o naukę chodziło. (Shlomo Luntschitz, In the Image of God: A Feminist Commentary on the Torah, strona 353)
Rabbi Hanina bar Papa twierdzi, że szpiedzy nie tylko twierdzą, że wrogowie są silniejsi od ludu Izraela; „Nie możemy wnijść do ludu tego, gdyż silniejszym on od nas!”(Bamidbar 13,31), ale także silniejsi od samego B_ga; „…gdyż silniejszym on od Niego!”. I właśnie to kwestionowanie B_żej mocy jest jednym z powodów skazania na 40 letnią banicje i wędrówkę po pustyni (Talmud Sotah 35a). Natomiast Rabbi Jochanan w imieniu rabina Meira, powiedział, że szpiedzy najpierw powiedzieli prawdę o odwiedzonej krainie „ I opowiadali mu i rzekli: ”Przyszliśmy do ziemi, do którejś nas wysłał, i rzeczywiście płynie ona mlekiem i miodem, a oto owoce jej!” (Bamidbar 13,27), ale jak tylko skończyli to zdanie ich usta wypowiedziały kłamstwo: „Tylko, że silnym lud, zamieszkujący tę ziemię, miasta też warowne, wielkie bardzo” (Bamidbar 13,28). Rabin Jochanan uważa, że każde kłamstwo potrzebuje prawdziwego wprowadzenia, aby ostało wysłuchane do końca (Talmud Sotah 35a).
Rabbah bar Nachmani zwraca uwagę na fakt, iż Jehoszua próbował uspokajać lud, to ludzie dyskredytowali go za brak potomstwa. Dlatego Kaleb powziął inną taktykę i zapytał: „Czy to wszystko co Mojżesz dla nas zrobił?” a lud zamilkł, gdyż myślał, że syn Jefunny będzie mówił przeciwko Mojżeszowi. Ale on odparł: „On wyprowadził nas z Egiptu, rozdzielił wody morza, karmił manną na pustyni. Więc jeśli poprosi abyśmy ustawili drabinę, aby się wspiąć do nieba, to powinniśmy być posłuszni i to zrobić!” Następnie powiedział : „Wnijść wnijdziemy, a zdobędziemy ją, bo podołać podołamy jej!” (Bamidbar 13,30b).
Zawsze chodzi o perspektywę, tam gdzie jedna osoba nic nie widzi, inna dostrzega możliwości. Patrząc na twarz swojego sąsiada jedni widzą wroga, inni przyjaciela. Szpiedzy zostali wysłani aby nauczyć się o nie tylko swoich lękach, ale i możliwościach. Niektórzy nie tylko nie wierzyli w B_żą moc, ale i we własne możliwości.
PYTANIE:
1. B_g mówi, że każdy kto doświadczył Go dziesięciokrotnie, nie wejdzie do Ziemi Obiecanej. Wymień te przykłady.