Pinchas – פִּינְחָס

Możemy zgodzić się, że kobiety, które wyszły z Egiptu będą miały zakorzenione w swojej psychice poczucie niewolnictwa. Możemy uznać, że nawet te, które urodziły się już poza niewolą będą milczeć i poddadzą się prawu, które faworyzuje mężczyzn. Możemy postawić się na miejscu kobiet, które prowadzą życie we wnętrzu własnego namiotu, w bezpiecznej strefie, znają swoje miejsce w obozie i pozostają poza zasięgiem wzroku. Ale możemy także postawić się na miejscu córek Celofchada i z przerażeniem stwierdzić, że śmierć ojca nie jest tylko rodzinną tragedią. Że pięć młodych kobiet nie tylko straciły członka rodziny, ale także prawo do ziemi i własności. Pozostały z niczym. Możemy spierać się, czy w takiej sytuacji ich zachowanie pójście do samego Mojżesza i prośba o ratunek jest aktem odwagi, czy tylko czystym szaleństwem. Ale prawdą jest, że kiedy nie ma się już nic do stracenia łatwiej jest sięgnąć po nawet najbardziej radykalne środki.

Parę rozdziałów wcześniej za wstrzynanie buntu Korach i jego sprzymierzeńcy zostali ukarani i połknięci przez paszczę ziemi. Młode kobiety na pewno o tym słyszały, wieść szybko rozeszła się po obozie. Idąc do Mojżesza musiały niesłychanie się obawiać, publicznie nie zgadzały się z zapisanym prawem nie mogły wykluczyć, że podobna kara może spotkać także każdą z nich. Prowadzone przez siłę własnych przekonań dokonały niezwykłego prawnego precedensu. B_g sam kazał zmienić dla nich prawo.

Karaita nauczał, że te młode kobiety były mądrymi i sprawiedliwymi studentkami Tory. A swoją mądrość zademonstrowały poprzez podnoszenie swoich spraw w odpowiednim czasie.  Kiedy Mojżesz wykładał ludowi prawo dotyczące małżeństw lewirackich one zgrabnie odniosły swoja sytuację jako analogiczną do tego prawa.[Talmud Bava Batra 119b]

PYTANIA:

1. Dlaczego Bóg wybrał Jozuego aby ten był następnym przywódcą Izraela?